***  

من مردی تنها

نشسته بر سر درس های انگار بی انتها

هر لحظه عکسی از تو را در قاب آسمان ، زمین ، هوا می بینم

درد می کشم و ناله سر می دهم ، اما این همه سیاهی حتی کمی خاکستری نمی شود

تا من لحظه ای شیرین باشم

- هر وقت به شیرینی فکر می کنم

  غم از دست دادن کندو کندو عسل لبانت مرا به درگاه جنونی ابدی می برد و من ... -

( آه ، باز هم سهم من این است ،

  سهم من پایین رفتن از پله ای متروکست و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن )

و من مردی تنها در آستانۀ مرگی مدام تو را فریاد می کنم

و از تو میمیرم هرچند تو زندگانی من هستی ...

ای  کــــــا ش    مـــــــــی دانــــــســــــــــتــــــــــــی

من مردی تنها در باران ستاره و ابر

 تو را بی بهانه تکرار می کنم

نوازش باد شبانگاهی را بر صورت،سیلی تند گیسوانت بر جان می پندارم و

از تو آباد می شوم

در شالیزار های تا بی کرانه سر سبز تو پرواز می کنم و هم ترانه ی تمام

پرندگان دلت،آواز عشق سر می دهم

دلم را در باغ تا ابد جاری دو دستت می کارم و در عمق جانت ریشه می

دوانم

و از تو تا انتهای عشق سبز می شوم

از تو آغاز می شوم تا سایه گاه امن تو باشم،رفیق خستگی های تنت...

من مردی تنها

                   در آستانه ی پر عشق دستان تو آباد خواهم شد

                                                                            اگر بیایی.