پشت کاجستان برف

          برف - یک دسته کلاغ

          جاده یعنی غربت

                         ***********************                           

کسی با من نبود هرگز ، در این شب های پر باران

همه با هم و من تنها ، کجایند آن همه یاران

همه از درد هم آگه ولی من بیکس و تنها

من و درد نبود تو ، من و دریایی از غم ها

مرا تنها خواهی یافت در این دیر خراب آباد

در این غم خانۀ انسان همه از درد هم آزاد

چرا آسان نشد هرگز غم دوری از عشق تو

چنان افتاده ام از پا که گویی مُرده ام بی تو

مرا عاشق ندیدی تو در این ماتم سرای سرد

به پایان می رسم بی تو ، نبودی ناجی ِ این مرد